Mythe

Ik heb de Griekse mythe over de prachtige jongeman Narcissus gekozen. Zelf heb ik 6 jaar Latijn gevolgd en ben ik dus wel al wat in aanraking gekomen met verschillende mythes. Maar de mythes waarvan ik het meeste hou, zijn diegene waarvan je de dag van vandaag nog de symbolische waarde kan terug vinden in ons alledaags leven. In dit verhaal heb je er zo’n twee: Echo en Narcissus. Ik vind het ongelooflijk mooi hoe ze in die tijd zulke verhalen konden verzinnen om bepaalde natuurfenomenen te verklaren. Zo wordt een echo in een grot ook in dit verhaal verklaard en vinden we dit zoveel jaar later nog terug in onze natuur. Ook de bloem Narcissus vernoemen we tot op heden nog naar de jongeman die verliefd werd op zichzelf. Elke keer wanneer ik bij de pointe van het verhaal kom, denk ik steeds weer verbaasd: “Dit is toch geniaal gevonden om een verhaal zo mooi rond te krijgen.’ Je begint ergens en niets is toevallig, niets is zomaar, alles komt samen en heeft een verband met andere personages of andere verhalen. Dat vind ik zo fantastisch.
Wat ik verder nog apprecieer aan de meeste mythes, en vooral deze, is dat de moraal in de verhalen vaak zo subtiel zijn, dat het lijkt alsof je gewoon een leuk verhaal aan het lezen bent en dat je niet overladen wordt door dikgesmeerde levenslessen. Narcissus is een van de bekendere mythes, maar daarom niet minder mijn favoriete mythe. In het boek van Anthony Horrowitz, ‘De honden van Aktaioon’, wordt het verhaal wel korter en minder uitvoerig verhaalt, maar wel toegankelijker dan de oorspronkelijke Latijnse versie. Ik heb genoten van de schrijfstijl en de manier waarop het verhaal hier verteld wordt.

Toen ik het verhaal aan het lezen was, kwam dat allernieuwste liedje ‘Me, myself and I’ van G-Eazy in me op:

Oh, it's just me, myself and I
Solo ride until I die
'Cause I got me for life
Oh I don't need a hand to hold
Even when the night is cold
I got that fire in my soul

Daarbovenop leg ik ook de link met het verhaal van Sneeuwwitje en de boze koniging die elke dag voor de spiegel stond, net zoals Narcissus in het heldere water van het meertje keek, en vroeg ‘Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het land?’ waarmee ze als antwoord haar eigen naam wou horen vallen. Daardoor kreeg ze haar eigen negatieve lot in handen, net zoals Narcissus die Echo, een mooi jonge nymf, afwees omdat hij niemand mooi genoeg vond om hem te mogen beminnen zelfs niet – naar eigen zeggen – ‘wanneer de godin van de schoonheid, Aphrodite, het hem zou vragen’. Wanneer de godin dat vernam, was ze niet te spreken en sprak ze een vloek uit over Narcissus die zijn einde zou betekenen. Zijn eigenliefde betekende het einde van zijn levensverhaal. Aphrodite vond dit toch wel een heel cru einde en ze besloot om zijn troosteloze lichaam te veranderen in een bloempje dat op de plaats te vinden is waar Narcissus het merendeel van zijn tijd doorbracht, aan het meertje naast zijn spiegelbeeld.

Niet alleen de narcis vinden we vandaag terug, ook de vloek van Aphrodite rust op hedendaagse figuren, als je het mij vraagt. Mediageile figuren die met niets anders bezig zijn dan met hun eigen media carrière en hun imago, politieke figuren die opkomen voor het land en het volk waarvan nadien blijkt dat ze gehandeld hebben uit eigenbelang, Amerikaanse campagnes voor de verkiezingen die zo uit den boze zijn enkel en alleen omdat de kandidaat zichzelf en zijn/haar gedachtegoed als zó perfect ervaart, dat het uiteindelijk zijn/haar eigen ondergang wordt.

Als ik de moraal van dit verhaal, eigenliefde kan je ondergang betekenen en doe je ogen open voor wat er wel voor je neus staat, toepas op mezelf, denk ik voornamelijk aan het feit dat ik de neiging heb om het werk in groep over te nemen of toch niet los te laten want ‘wat je zelf doet, doe je beter’. Wanneer ik een discussie of een ruzie heb met iemand, probeer ik zo goed mogelijk de ruzie objectief te benaderen en een stapje terug te nemen, maar het  valt me telkens weer op hoe moeilijk dit is om jezelf niet in het meest positieve daglicht te zien. Op liefdesvlak, want uiteindelijk draait het hier wel om verliefdheid, merk ik ook, niet alleen bij mezelf maar ook in de kringen rondom mij dat mensen bepaalde eisen stellen, al dan niet op basis van hun eigen uiterlijk, en daarom niet zien wat er wél voor ‘het grijpen’ ligt.